Ιστορίες αγάπης

Αφού ξέρεις πόσο σ αγαπώ.. 

 Τελικά μ' αγαπάς?

Ποιος ρωτάει η γάτα?

Ποιος θα απαντήσει η μπύρα? 

Αγάπη δίχως λόγια..

Sailing stories

  Σχεδόν χάραμα στο λιμάνι των Παξών. Όλοι μέσα στο σκάφος κοιμούνται και το μόνο που ακούγεται είναι ο ήχος του νερού που ακουμπάει τον ντόκο. Η πρωινή αύρα σε χαϊδεύει και σε κάνει να μεθάς μέσα στον ύπνο σου από ευχαρίστηση σαν να μην θέλει να ξυπνήσεις. Ξαφνικά ακούω ένα μικρό κρακ, ένα ξεσκάλωμα. "Η άγκυρα ξεσκάλωσε" σκέφτομαι και πετάγομαι μέσα στην πλωριά καμπίνα. Με απότομες κινήσεις βγάζω το κεφάλι μου μέσα απ το χατς. Πριν προλάβω να καταλάβω τι έγινε συνειδητοποιώ ότι όλα ήταν στην φαντασία μου. Ξεφυσάω με ανακούφιση και τότε αντιλαμβάνομαι την εικόνα γύρω μου. Η θάλασσα ελάχιστα ρυτιδιασμένη, ίσα για να σπάει η μοτονία της αυγής ενώ ο ήλιος ξεπροβάλει και οι ακτίνες του σχηματίζουν μια γραμμή σημαδεύοντας με στο πρόσωπο. Ένα απλό κλικ με το κινητό για να δουν και οι υπόλοιποι που κοιμούνται το φανταστικό πρωινό όταν ξυπνήσουν. Όχι δεν τα κατάφερα να ξανακοιμηθώ. Ίσως γιατί αυτό που είδα με ξεκούρασε. Ίσως γιατί μάλλον ήθελα να είμαι εκει έξω, στο ντεκ για να χορτάσω την εικόνα. Καλό καλοκαίρι. 

Και αν το παραμύθι βγει αληθηνό;

    

                                                                                               

  

   Ακούγοντας τις λέξεις λίμνη, κάστρο, δράκος, ιππότες, νεράιδες και ξωτικά σίγουρα στο μυαλό μας έρχεται ενα παραμύθι. Ένα σκληρό χρωματιστό εξώφυλλο με μια όμορφη εικόνα που έχει χαραχθεί στην μνήμη όλων μας από την παιδική μας ηλικία. Αν μεγαλώνοντας σταματήσατε να πιστέυετε σ’αυτά, κάνετε λάθος!Το παραμύθι βγήκε αληθινό και βρίσκεται στην Σλοβενία, στο Bled. 

     

    

    

    Μια κωμόπολη που ξετυλίγεται γύρω από την ομώνυμη λίμνη, λίγα μόλις χιλιόμετρα από τον κεντρικό οδικό άξονα που ενώνει τα Βαλκάνια με την κεντρική Ευρώπη. Προσφέρει πληθώρα ξενοδοχείων και δραστηριοτήτων, όπως ιππασία, ποδηλασία, κωπηλασία και άλλα. Αξίζει να την επισκεφθεί κανεις, είτε για μια στάση για καφέ, είτε για κάτι περισσότερο. Μόνος, για έναν εσωτερικό απολογισμό, ή με παρέα για να ερωτευτείς. Ίσως για να γνωρίσει κανείς την Ιουλιέτα που περιμένει τον καλό της στο μπαλκόνι. Όχι όμως παραπάνω από δύο τρεις μέρες...Εξάλλου κανένα παραμύθι δεν κρατάει ποτέ πάρα πολύ...  

New York Subway Stories II

“Μέγα προς αλυπίαν φάρμακον το μελετάς”

Υπερήλικας, μέσα στο πολύβουο μετρό της Νέας Υόρκης, στο κέντρο του αναπτυγμένου κόσμου και αυτό που έκανε ήταν να διαβάζει το Κοράνιο. Απλά.

Καιμακτσαλάν +2524μ.

Never Stop Exploring

                                                                                       "- Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;

                                                                                        - Τα όνειρα; 

                                                                                       - Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.."

Κλικ..

Εκεί όπου το μάτι βλέπει αλλά η ψυχή μόνο αγγίζει, εκεί έρχεται το κλικ του φωτογράφου.. 

New York Subway Stories

Be yourself..   

Υπολογίζεται ότι περίπου πέντε εκατομμύρια άνθρωποι καθημερινά χρησιμοποιούν το μετρό της Νέας Υόρκης.  Παρόλαυτα ο νεαρός της φωτογραφίας κατάφερε καθόλη την διάρκεια του ταξιδιού του απ το Brooklyn στο Manhattan να παραμείνει ήρεμος και να απολαύσει την διαδρομή με την αγαπημένη του μουσική.

Το ανθρώπινο μάτι...

  

  

   Το ανθρώπινο μάτι, μέσα απο το κράνος της μοτοσυκλέτας έχει περιορισμένη περιφεριακή όραση.Όπως ακριβώς ο αισθητήρας μιας φωτογραφικής μηχανής σε μεγέθυνση.  Όταν το χιονισμενο τοπίο, η οικολογική συνείδηση, και τα «οικονομικά» ανθισμένα λιβάδια έρχονται σε απόλυτη αρμονία, τότε σίγουρα αναφερόμαστε στις Ελβετικές Άλπεις! Ευτυχώς  που το ανθρώπινο μυαλό δύναται να αποθηκεύει εικόνες σε μέγεθος πλήρους καρέ...

Μετέωρα

Μετέωρα.


Ψάχνω στο λεξικό. "Μετέωρος: 1. που αιωρείται πάνω από το έδαφος, χωρίς να κινείται προς κάποια κατεύθυνση, 2. (μεταφορικά) που βρίσκεται σε αβεβαιότητα ή σε αναμονή, 3.(ειδικότερα) που δεν έχει αποφασίσει ακόμη. Αυτό θέλω για ένα ιδανικό ταξίδι, με την καλύτερη παρέα για εξερεύνηση και φωτογραφικές αναζητήσεις. Λένε ότι τα ταξίδια μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους. Όχι με κάποιο μαγικό τρόπο.. απλά επισκεπτόμενος ένα μέρος που είναι στο όριο, στην κόψη της αισθητικής, εκεί που ο άνθρωπος συναγωνίζεται σε αρχιτεκτονική την ίδια την φύση και τον ίδιο τον Θεό, ο επισκέπτης καθυποβάλλεται απο τις εικόνες, γεμίζει απο εικόνες, συναισθήματα και εμπειρία και φεύγει πιο γεμάτος, πιο ολοκληρωμένος.

Ο χρόνος: Λίγο μετα το Πάσχα. Η ατμόσφαιρα ακόμη μυρίζει απ τις σούβλες στις αυλές των σπιτιών που γιόρτασαν παραδοσιακά και τα κόκκινα αυγά φιγουράρουν παντού. Οι περισσότεροι προσπαθούν να ξεκουραστούν αλλά είμαι ανήσυχος και τίποτα δεν με κρατάει.


Ο τόπος: Τα επιβλητικά Μετέωρα. Αυτο το εξαιρετικό σύμπλεγμα σκουρόχρωμων βράχων, μοναστηριών και μεγάλων υψομετρικών διαφορων πλέκεται και είναι απ τα πιο ενδιαφέροντα μέρη της χώρας μας. Δεν είναι τυχαίο που έξι απο τα μοναστηρια από το 1988 περιλαμβάνονται στον κατάλογο μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.




Η απόσταση από την Έδεσσα μέχρι την Καλαμπάκα είναι περίπου 200 χλμ. Ενδείκνυται ακόμη και για μονοήμερη εκδρομή ειδικά για μοτοσικλέτα αφού η διαδρομή περιλαμβάνει όλες τις κατηγορίες των διαδρομών από Αυτοκινητόδρομο (Εγνατια Οδός) μέχρι και κλειστό επαρχιακό δίκτυο. Οι πιο ανήσυχοι θα βρουν και χωμάτινες διαδρομές ειδικά γύρω απ την Καλαμπακα με πληθώρα παραποτάμων του Πηνειού. Όσοι αγαπούν την οδήγηση μπορούν να προτιμήσουν δυο εναλλακτικές διαδρομές με παρόμοιες χιλιομετρικές αποστάσεις. Η μια απο Γρεβενά με απαραίτητη στάση στην γέφυρα του περίφημου Βενέτικου ποταμού και η δεύτερη απο Παναγιά, λίγα χιλιόμετρα μόλις απο το Μέτσοβο όπου με μια μικρή παράκαμψη μπορείς να απολαύσεις τον καφέ σου στο "χωριό της αρκόυδας".


Πριν καλά καλά φτάσεις στην Καλαμπάκα η θέα αυτών των κατακόρυφων βράχων σου προκαλεί τον θαυμασμό και το δέος. Οι σκουρoχρωμοι βράχοι σαν κάθετα κομμένοι υψώνονται επιβλητικοί και μαρτυρούν την ονομασία τους πραγματικά μετέωροι. Μέχρι το 1920 ο μοναδικός τρόπος για να ανέβεις σε αυτo το μέρος ήταν ανεμόσκαλες, τροχαλίες, σκοινία και καλάθια. Σήμερα υπάρχει πλήρες οδικό δίκτυο και μπορείς να επισκεφθείς και το πιο απόμακρο μοναστήρι. Είχα γνωρίσει έναν καλoγερο σε παλιότερη μου επίσκεψη εκει μεγάλης ηλικίας και μου έλεγε "την επόμενη φορά που θα ξαναρθεις να βάλεις παπούτσια που δεν γλιστρούν στους βράχους και θα σε πάω στα πιο απόκρημνα βράχια μέσα απο μονοπάτια και σήραγγες λαξεμένες στον βράχο". Ο ίδιος βέβαια ακόμη και τον χειμώνα φορούσε καλοκαιρινά πέδιλα για άσκηση όπως έλεγε.

Καταρράκτες στην Κάτω Παλαιοκαρυά.

Ο καιρός κλείνει και οι πρώτες ψιχάλες πέφτουν στο μέτωπο μου. Ακόμη και έτσι το μέρος όμως γίνεται πιο ατμοσφαιρικό καθώς τα σύννεφα είναι τόσο χαμηλά που σκεπάζουν τις κορυφές των βράχων και τα μοναστήρια εξαφανίζονται . Τι να πρωτο φωτογραφίσω; Όπου και να κοιτάξω βλέπω μόνο εικόνες που θέλω να πάρω μαζι μου. Ο άνθρωπος βάλθηκε να κοντράρει την φύση, ο μοναχός τον Θεό και έχτισε στο πιο απότομο, στο πιο απόκρημνο, στο πιο εντυπωσιακό τόπο τον οίκο Του Θεού σαν ανταμοιβή για αυτο που μας χαρίζει αυτο το περίτεχνο σύμπλεγμα. Η φύση έβαλε βράχο και πράσινο ενώ ο άνθρωπος πέτρα και ξύλο. Ανάμεσα σε όλα αυτά ξεπροβάλλουν ρυάκια που ενίοτε σχηματίζουν καταρράκτες σαν μια τελευταία πινελιά. Σίγουρα πρέπει να ξανά έρθω εδω και το καλοκαίρι. Ένας φίλος φωτογράφος μου έλεγε ότι απο εδω πάνω το βραδυ τα αστέρια μοιάζουν να είναι πιο κοντά. Σαν να αγκαλιάζουν αυτούς τους μετέωρους βράχους.
  

Όταν αποφασίσετε να επισκεφθείτε αυτό το μέρος προσπαθείστε να περιπλανηθείτε ανάμεσα στο δάσος και στα οροπεδία των βράχων με μια φωτογραφική και λίγο νερό. Αυτός είναι ο απαραίτητος εξοπλισμός. Θυμηθείτε ότι για να επισκεφθείτε τα μοναστήρια θα πρέπει να έχετε την κατάλληλη ενδυμασία. Το μόνο σίγουρο είναι ότι στο ταξίδι σας αυτό θα ανακαλύψετε ή θα ξαναθυμηθειτε ένα κομμάτι του εαυτού σας.







<
Προβολή μεγαλύτερου χάρτη